ดองไว้นาน รับแท็กจากน้า nike มาตั้งนมนานยังไม่มีเวลาเขียนเลย
จนเขาเลิกฮิตไปแล้ว ยังไม่ได้เขียนเลย ติดไว้ก่อนนะน้า

ณ ตอนนี้ วันนี้ หมดตัวแล้ว เหลือ คอม กับ รถ

ขายทรัพย์สินที่มีจนเกือบหมดแล้ว เพื่อไปดาวน์บ้านมือสองราคางาม
กีต้าร์ Furch s23cr สุดรัก ก็มีอันต้องจากอ้อมอกไปจนได้ ให้ตายเถอะวะ
แอบน้ำตาไหลคนเดียว ไม่คิดว่าต้องขายเจ้ายักษ์เสียงสวรรค์ตัวนี้
รักกีต้าร์ตัวนี้มากๆ เมื่อไรจะเจอกีต้าร์ที่เสียงดีมากๆแบบตัวนี้อีกนะ
คงจะยังไม่มีกีต้าร์เล่นไปอีกหลายปีเลยมั๊งเนี่ย เพราะไม่มีปัญญาซื้ออีกแล้ว
ขายทองไปหมดเลย T"T ฮือๆๆๆ ยังไม่พอเลยขาดอีกตั้ง เยอะเลย

ในชั่วโมงนี้ เร่งทำแต่งานๆๆๆๆๆๆๆ หาเงินโปะบ้านงวดแรกให้หมด
แล้วต้องเจอกับงวดกลาง ไหนจะผ่อนบ้านรายเดือนอีกไปอีก 7 ปี
ไหนจะรถอีก 4 ปี คอม 1 ปี อ๊าาางงงงงง

อารมณ์ไม่ค่อยจอยเลยพักนี้ มันคิดหลายเรื่อง
ทั้งงานที่ทำ ทั้งบ้าน ทั้งลูก ทั้งเมีย อ๊ะ !! มีลูก-เมียแล้วรึนี่ ตายห่า
ไหนจะปากท้อง ลูก-เมีย อีก นี่ก็ใกล้เปิดเทอมแล้ว ค่าเทอมลูกล่ะ
เฮ้ยยย ยังไม่เห็นเงินเลย เวรแท้กู

สู้ต่อไปล่ะวะ ตัดสินใจแล้วนี่ .....
อย่างมากก็ตายขณะกำลังสู้ ..... ตายในหน้าที่
ก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ รอ ให้เฉาตายไปวันๆนิ

มัน...... คุ้มไหม...... แต่คิดว่าคุ้มนะ ........

ต่อจาก part III
ก็มาภาคนี้ล่ะครับ คงจะเขียนพอแล้วกับชีวิตที่ผ่านๆมา (มีคนแซวน่ะ พอดีกว่า อิอิ)

สังเกตุไหมครับ

สังเกตุกันบ้างไหม

ว่า ผมไม่ค่อยนำเสนอเพลงที่ผมแต่งขึ้น
เพลงที่ผมสร้างขึ้นมาจากศูนย์ .... น้อยมากที่จะเคยได้ยินกัน

ทำไมล่ะ เออ นั่นน่ะสิ ...... เพราะว่าอะไร

เพราะว่า

1.ผมยังมีความสุขที่ได้เล่นเพลงจากศิลปินที่ผมชื่นชอบ
มีความสุขกับการชื่นชม วิธีคิด วิธีสร้างเพลง วิธีเล่น ของศิลปินท่านนั้นๆ
เพลงที่สร้างสรรค์มาจากศิลปินระดับโลกทั้งหลายแหล่นั้น
แน่นอนท่านกลั่นกรองมาอย่างดี เหมาะแก่การศึกษา
และการเข้าถึงบทเพลงนั้นย่อมง่ายกว่า อย่าลืมว่าผมเลือกเพลงที่จะเล่น
เพลงไหนรู้สึกดี เล่นให้คนอื่นฟังแล้วเข้าใจง่ายๆ ผมเลือกเลยล่ะ
และเพลงระดับโลกพวกนี้ก็ตอบสนองความต้องการผมได้อย่างดี

2.มาจากข้อแรกแหล่ะ ผมสร้างเพลงขึ้นมา
มันยังไม่ตอบสนองตัวผมอย่างที่ผมต้องการเท่าไรนัก ยังขาดอะไรๆ อีกเยอะ
ไม่ได้หวังเทียบระดับโลกหรอกครับ แต่ มันยังไม่ถึงมาตรฐานที่ผมต้องการครับ
ผมเทียบมาตรฐานกับตัวเองเป็นหลักครับ คนอื่นบอกว่าดีแล้วๆ โอเคๆแล้ว
มัน ยังไม่ใช่ครับ มันต้องแบบ ฟังแล้วต้องประทับใจ มันต้องมีวิญญาณ
ต้องมีอิทธิพลกับผู้ฟังบ้าง แม้เพียงน้อยนิดแค่พอรู้สึก ก็ถือว่าผ่านในระดับนึง
อาจจะหวังสูง แต่ผมต้องการอย่างนั้นจริงๆ

3.ผมคิดว่าฝีมือ+ประสบการณ์ผมเองนั้น ยังครับ ยังไม่ถึง
ผมยังถ่ายทอดออกมาได้ไม่ดีด้วยแหล่ะครับ คิดได้แต่เอาออกมาไม่ได้ดังใจ
นั่นขึ้นอยู่กับ ฝีมือที่มี+ชั่วโมงบินที่สูงพอ และความละเมียดของอารมณ์
ผมยังขาด 3 สิ่งนี้อยู่ครับ สะสมมาน้อยไปหน่อยครับ


นั่นแหล่ะครับ หลักๆ ที่ผมไม่ค่อยนำเสนอเพลงตัวเอง มาจากจุดนี้แหล่ะครับ
บางคนบอกผมถ่อมตัว ไม่ใช่หรอกครับ ผมไม่ถ่อมหรอกครับ มีเท่าไร ใส่ไม่ยั้งครับ
ผมไม่ค่อยหมกเม็ดครับ

ผมเล่นกีต้าร์มา เกือบ 15 ปี
เอาจริงๆเอาจังประมาณ 6-7 ปีหลัง
ผมย่อมรู้ตัวเองดีในระดับนึง บางคนอาจบอกว่า "ตัวเองมักไม่เห็นจุดด้อยของตัวเอง"
ครับ ใช่ ผมเชื่อครับ
แต่ นั่นหมายถึงว่า เมื่อตัวเองมองไม่เห็นแล้ว จึงให้คนอื่นมองให้

แต่ผมเนี่ย ยังเห็นอยู่ เห็นอีกหลายๆจุด ซึ่งพยายามแก้+ฝึกฝนอยู่

รอให้ผมแก้ไขตัวเองจนพอใจก่อนเถอะ
ผมจะให้คนอื่นมาช่วยมอง ซึ่งย่อมมีจุดที่ผมลืมๆไปแน่ๆ ผมเชื่อ


ณ วันนี้ อยากจะบอกว่า ผมยังหาตัวเองอยู่ครับ
เจอะเจอบ้าง เจอแล้วไม่แน่ใจบ้าง บางครั้งไม่ใช่เลย ก็ทึกทักว่าใช่
ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอันเท่าไรครับ เป็นรูปเป็นร่างบ้าง แต่ยังไม่คมครับ เบลอๆนิดหน่อย

เมื่อสร้างความสุขจากเพลงตัวเองยังไม่ได้
ก็ยินดีที่จะขอยืมความสุขจากศิลปินระดับโลกทั้งหลายแหล่ มาประทังไปก่อนครับ
และเต็มใจที่จะเล่นอย่างยิ่งครับ

และผมให้เกียรติเจ้าของเพลงอย่างมากๆครับ
โดยการเล่นให้เหมือนต้นฉบับอย่างที่สุด
แต่ใส่อารมณ์ความรู้สึกในแบบที่เราเข้าใจเพลงนั้นๆออกมา

อย่าลืมนะครับ เพลงที่ศิลปินท่านนั้นแต่งขึ้น สร้างขึ้นนั้น
กลั่นกรอง และเค้นมาจากสมองระดับโลก ระดับที่สุดของนักคิดเพลง

ย่อม สมบูรณ์แบบครับ ผมเชื่ออย่างนั้น

เขาคิดมาดีแล้ว ผมจะไม่เสริมเติมแต่งครับ ผมจะไม่เอาเพลงเขามาทำเสียๆหายๆ
เขาตั้งใจนำเสนอแบบนี้ ผมต้องตีความและเข้าใจสิ่งที่เขานำเสนอให้ถึงที่สุดก่อน
ด้วยการเล่นให้เหมือนที่สุด
แล้วค่อยใส่ความเข้าใจ ในสิ่งที่เจ้าของเพลงนั้นต้องการนำเสนอ
ผมเข้าใจอย่างไหน ผมก็ก็จะเล่นตามความรู้สึกที่ผมเข้าใจ

แน่นอน ถ้าถามว่า "รู้สึกแบบไหน บอกหน่อย"
บางครั้งก็ตอบเป็นตัวหนังสือ ยากเหมือนกันนะ

แต่ถ้า คุณได้ฟังเพลงต่างๆ แล้วไม่รู้สึกอะไรเลย
ก็ไม่ต้องมาถามคำถามนั้นกับผมนะ เดี๋ยวผมชกเอา (อย่าหาว่าไม่เตือนนะ)

............................................................................
............................................................................

ทุกวันนี้ ยังมีความสุขกับการเล่นกีต้าร์อยู่ครับ
ทุกวันนี้ ยังค้นหาสิ่งที่ต้องการอยู่ครับ เกือบเจอล่ะ
ทุกวันนี้ ยังชื่นชอบการเล่นกีต้าร์ให้คนอื่นฟัง ถ้าเขาชอบก็จะรู้สึกดียิ่งขึ้นไปอีก
ทุกวันนี้ โหยหาธรรมชาติมากๆ อยากไปเที่ยวป่า ไปเกลือกกลิ้งไอดินไอหญ้า
ทุกวันนี้ จนชิบหายเลยครับ แต่มีความสุขดี แปลกดีเหมือนกันว่ะ

ต่อจาก part II

หลังจาก กลับมาจากสุราษฏ ก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เคว้งคว้างนิดหน่อย
หาเล่นดนตรีกับเพื่อน ซ้อมกัน เล่นเบสก็เอา มั่วไปเรื่อย สรุปไม่ได้เล่น
เบื่อ มากคน มากความ เข้ารอยเดิม เหมือนตอนที่สุราษฏเลย ทำไมมันเป็นแบบนี้วะ

ตัวเองก็เป็นคนไม่ค่อยพูดด้วยแหล่ะ แต่ถ้าพูดจะปากหมาทันที เพื่อนๆก็เลยไม่ค่อยมี
และไม่ค่อยคบค้าสมาคมกับใครเท่าไรนัก ช่วงหลังๆนี้เลยไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไรนัก

ก็ไปๆมาๆ ว่างๆ ก็เลยไปช่วยอาขายข้าวแกง อาหารตามสั่ง
ช่วงนี้ก็เลยเริ่มมีเวลาว่าง อีกครั้ง ระหว่างขายของก็เอากีต้าร์ตัวเก่ง
yamaha FG401 ไปเล่นด้วย และเริ่มรู้สึกอยากแกะเพลงมากๆ

จึงเริ่มมองหาสิ่งที่ต้องการ ทำยังไงถึงจะสนองตัณหาได้
อยากเล่นกีต้าร์ แต่ไม่อยากตีคอรดร้องเพลงแบบทั่วๆไป เราทำได้มากกว่านั้น

กลับมาบ้านรื้อเทปเก่าๆมา เจอ "ชีพชนก ศรียามาตย์" .......
อันนี้แกะไม่ไหวว่ะ ยาก ติดไว้ก่อน เอาไว้เก่งๆกว่านี้ก่อนเดี๋ยวค่อยมาแกะ

ก็เลยไปแผงเทป หาเพลงเจ๋งๆมาฟัง คนขายแนะนำ เพลงของเบเกอรี่มิวสิค
ไอ้เราก็ด้วยที่ว่าฟังเพลงมาน้อย จึงไม่รู้ว่าเบเกอรี่ก็มีเจ๋งๆเหมือนกัน
ไม่ไช่มีแต่เพลงป๊อป

จึงได้ศิลปินท่านนี้มา "ธีร์ ไชยเดช" ชุด There

เท่านั้นแหล่ะ เลยตั้งมั่นว่า จะแกะเพลงพี่แกให้ได้
ตอนนี้ก็เริ่มหันมาฟังเพลงคลาสสิค เพลงบรรเลงต่างๆ

และเริ่มเบนเข็มมาทาง อคูสติดเต็มตัวแล้ว

เป็นครั้งแรกที่ฟัง open tune เพลงของพี่โอ๋ ธีร์ นั้นเปิดสายได้สวยงาม
จึงเริ่มฟังละเอียด และเปิดโลกทัศน์ด้านการแกะเพลงอย่างดียิ่ง
แกะไปมั่วไป ถูกผิดไม่รู้ แต่เล่นให้ใกล้เคียงที่สุด และพอใจที่สุด
เริ่มมามอง เพลงของพี่นกบ้างแล้ว แต่ยังไม่ได้แกะจริงจัง ติดไว้ก่อน

พอเริ่มจับละเอียดในการแกะเพลง ทักษะต่างๆก็พรั่งพรูเข้ามาโดยไม่รู้ตัว
จึงหันไปแกะเพลงของน้าหมูเพิ่มเติม ที่เคยแกะไม่ได้ ตอนนี้แกะได้หมดแล้ว
มันแกะได้เอง มันได้ยิน มันเดาได้ มันเล่นได้ มันมั่วได้ใกล้เคียงมากๆ
ฟังออกว่า สายไหนไม่ได้กดโน๊ต สายไหนดีดลอยๆ สายที่กดโน๊ตนั้นอยู่สายไหน
อย่างเช่น ถ้าเป็นสาย 3-6 เนี่ย เสียงมันจะ ตุ่ยๆกว่า 1-2 อะไรเทือกนั้น มันดันฟังออก
แต่ก็ไม่ทั้งหมดนะ พอเดาๆได้ใกล้เคียง

ก็ฝึกทางด้านนี้มาเรื่อย แกะเพลงดะ เพลงพี่โอ๋นี่ได้เกือบหมด มั่วบ้าง ตรงบ้างคละกันไป

หลังจากขายอาหารได้สัก 3-4 เดือน ก็เจ๊ง เพราะมันกินกันแล้วไม่จ่าย
ก็เลยเลิก และได้งานขับรถส่งดอกไม้ ทั้งๆที่ยังขับรถไม่เป็น !!!!!

วันรุ่งขึ้นไปสอบใบขับขี่ ทั้งมอเตอร์ไซด์และรถยนต์
สอบผ่านแล้ว วันต่อมาไปสมัครงาน ได้งาน ทำงานวันแรก
คือการขับรถส่งดอกไม้ ที่สำคัญเป็นการออกถนนครั้งแรกเสียด้วย !!!!! บ้าดีเหมือนกันกู

ช่วงนี้หันมาฟังเพลงคลาสสิค นิวเอจ อย่างวานเนสซ่า เมย์
ชอบจริงๆเลย โดยเฉพาะ Classical gas และอีกหลายๆเพลง
วันนึงได้เจอ CD น้องผมซื้อมา (น้องผมก็ฟังเพลงแนวเดียวกัน)
ศิลปินท่านนั้นคือ Tommy Emmanuel ชุด The best selection
มีเพลง Classical gas ที่ผมชอบด้วย มันเลยซื้อมาฟัง

เท่านั้นแหล่ะ เฮ้ยยยยย !!! นี่มันอะไรวะนี่ พี่แกเล่นกีต้าร์โปร่งเป็นขนมเลย
เพลงบางเพลง ทำใจให้เชื่อไม่ได้ว่า แกเล่นคนเดียว !!!
ตอนนั้นยังไม่รู้จัก Finger style เท่าไรนัก เลยไม่รู้ว่าเขาเล่นกันแบบไหน
และฝันเลยว่าจะเล่นเพลงพี่แกให้ได้ แต่ตอนนี้ติดไว้ก่อน แหะๆ

มีอยู่วันนึงได้ฟังงานเพลงของโซนี่มิวสิคไทยนี่แหล่ะ ชื่อชุดอะไรจำไม่ได้
แต่งานนี้ Tommy มาเล่นด้วย มีเพลงบรรเลงอยู่ 1 เพลง เขาว่าแต่งที่เืมืองไทย
ชื่อเพลง I've alway thought of you และนั่นเองเพลง finger style โหดๆเพลงแรกที่แกะ
ผมแกะจนเทปเปื่อยเลย และแกะได้ใกล้เคียง 70 % เลยทีเดียว
ยังงงตัวเองเหมือนกันว่า แกะได้ยังไงวะ 5 5 5
ขาดรายละเอียดบ้างพอสมควรแต่ภูมิใจโคตร และเริ่ม มั่วๆแกะเพลงอื่นๆบ้างแล้ว

ล่วงเลยมา จนออกจากงานส่งดอกไม้ เพราะได้งานใหม่คือ ขับรถรับส่งเจ้านาย
เวลาว่างเยอะขึ้นไปอีกโขเลยทีนี้ เอากีต้าร์ไว้หลังรถเลย
และเริ่มเรียนคอมพิวเตอร์จากการอ่านๆๆๆๆๆๆๆและอ่าน ผมเป็นเรื่องคอมจากงานนี้ล่ะ
หนังสือคอมประมาณ 7 เล่มอยู่ท้ายรถ พร้อมกีต้าร์ 1 ตัว แต่จะเน้นไปทางคอมมากกว่า

ทำงานมาได้สัก ปีนึง ตอนนั้น แกะเพลงของน้าทอมมี่เพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย
Amy - Since we met - Stay close to you นี่พอไถๆได้แล้ว
โดยดูวีดีโอประกอบ เรื่องการวางตำแหน่งนิ้ว
ทั้ง 3 เพลงนี้ผมใช้เวลา ปีนึงนี่แหล่ะ มั่วๆๆๆมาจนพอเล่นได้ (ยากชะมัดเลยว่ะ)
ทั้งปีผมมั่วอยู่แต่น้าแกนี่ล่ะ ไม่ได้แกะอย่างอื่นเลย และเริ่มเพลงอื่นๆนิดหน่อย

วันนึง เจ้านายผ่านไปแถวๆ สุขุมวิท 23 ก็ได้เจอร้าน อานนท์การดนตรี(yellowmama เก่า)
ซึ่งเป็นโรงเรียนด้วย และที่สำคัญ มีกีต้าร์เจ๋งๆเพียบเลย เดินวนอยู่หน้าร้าน
หลายรอบ ไม่กล้าเข้า จนพี่หนุ่ม เดินออกมาเรียกเข้าไป
ก็ได้เจอ กีต้าร์ดีๆ ความรู้ดีๆ และคนเก่งๆ มากมาย เลยไปบ่อยจนเขาเบื่อเลย แหะๆ
ไปดูดความรู้ เพราะไม่มีตังค์เรียน ไม่มีเวลาด้วย
ได้ศึกษา พูดคุย เกี่ยวกับ Tommy Emmanuel เกี่ยวกับเพลง วิธีเล่น
เพลงที่ยังเล่นไม่ถูกก็ถามเอาซื่อๆนี่ล่ะ เพราะที่นี่ก็มีเซียนอยู่หลายคน
หนึ่งในนั้นคือคนที่ผมนับถือคนนึงคือ พี่แตง ได้สอนอะไรๆมากมาย
ทั้งทั้งที่ผม ไม่ได้เรียนที่นั่น เป็นแค่คนผ่านทาง(ที่มาบ่อยชิบหาย)
จนผมเรียกเขาว่าอาจารย์ได้อย่างเต็มปากด้วยความนับถือเป็นการส่วนตัว

และนั่นแหล่ะครับจุดเริ่มต้นแห่ง finger style ได้เจอคนเก่งๆ มันยิ่งทำให้ฮึกเหิม
และผมก็หลงไหลเส้นทางสายนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว
มีความสุขที่ได้เล่นเพลงแบบนี้ ได้ฟังเสียงกีต้าร์โปร่งแล้วรู้สึกดี
มีคนฟังบ้าง ชมบ้าง ด่าบ้าง นั่นก็ถือเป็นสีสันให้มีการพัฒนายิ่งขึ้น

ที่สำคัญที่สุดที่ยังทำให้ผมเล่นมาจนทุกวันนี้

ผมมีความสุขกับการนั่งฝันไปกับเพลงที่เล่น
ได้สร้างภาพสวยๆในความคิดไปตามเพลงเพราะๆ
ได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเมื่อเริ่มกรีดสายกีต้าร
และอีกหนึ่งความสุขเล็กๆ เมื่อมีคนฟังผมเล่นแล้วชอบ มันรู้สึกดีมากๆจริงๆครับ
นั่นถือเป็นกำลังใจดีๆที่จะทำให้ผมหาเพลงเพราะๆมาเล่นให้ฟังยิ่งๆๆๆขึ้นไปอีกครับ์

ไว้มาต่อภาค "ปัจจุบันและวันนี้"ี